Pismo – kiedy ludzie zaczęli mówić do zmarłych

1. Pismo jako kolejny etap synchronizacji

Wraz z pismem decydująca zmiana nie była postępem technicznym w wąskim sensie,
lecz skokiem strukturalnym w ludzkiej zdolności do synchronizacji.

Język mówiony synchronizował ludzi w przestrzeni.
Pismo synchronizowało ludzi w czasie.

2. Pisanie oznacza: uczynić nieobecnych obecnymi

Pismo umożliwiło komunikację z ludźmi, którzy nie byli obecni
– albo którzy już umarli.

Prawa, mity, reguły, umowy i porządki genealogiczne
zostały dzięki temu ustabilizowane w czasie.

3. Pismo jako technologia porządku

Z perspektywy antropologicznej pismo początkowo nie służyło autoekspresji,
lecz organizacji złożonych systemów społecznych.

• własność
• pochodzenie
• odpowiedzialność
• przynależność

Pismo redukowało entropię społeczną.

4. Spójność w czasie a tworzenie par

Pismo stabilizowało modele relacji na przestrzeni pokoleń:
reguły małżeństwa, struktury rodzinne i role społeczne.

Tworzenie par nadal podążało za podobieństwem percepcyjnym, emocjonalnym i społecznym,
lecz było kulturowo ramowane i utrzymywane ze spójnością w czasie.

5. Rezonans pozostaje cielesny – pismo czyni go trwałym

Pismo nie tworzy rezonansu.
Tworzy przestrzeń czasową, w której rezonans może trwać.

6. Pismo i ewolucja kulturowa

Bez pisma nie ma rozwoju kumulatywnego:
nie ma stabilnej wiedzy, nie ma instytucji, nie ma trwałych systemów relacji.

7. Powiązanie z Matrix & Energy – Artykuł 3

Pismo jest czasowym rozszerzeniem otwartego systemu człowieka.
Spójność w czasie wymaga magazynowania – i pismo jest tym magazynem.

8. Zakończenie

Pismo było momentem, w którym ludzie zaczęli żyć z nieobecnymi.
Nie uczyniło relacji głębszymi – ale uczyniło je trwałymi.

Źródła

• Ong, W. J.: Orality and Literacy
• Goody, J.: The Logic of Writing and the Organization of Society
• Assmann, J.: Cultural Memory
• Henrich, J.: The Secret of Our Success

Słowa kluczowe (SEO)